اریوبرزن دلاوری که طعم شکست را به اسکندر ملعون چشاند

اسکندری که لعنت تاریخ بر او باد کسی که تخت جمشیدمان را به اتش کشید

انگاه که سواران تیزتک

با پرچمهای بر افراشته تا اوج اسمان

با چهرهایی گلگون

وباگل خنده ی زخمها ی عمیق برپیکر 

درمیان گرد وغبار برخاسته از سم اسبان خشمگین

پیروزو سرفراز

به شهر ودیارشان باز میگردند

تو ای اریو برزن

در میان همه ی انان

گلگون چهره ترینو سر افرازترینی

چرا که گلگونه ی مردان رزم خون سرخ انان است